Hermann von Pückler-Muskau (1785-1871) werd als adellijke amateur een van de geniaalste tuinkunstenaars van zijn tijd. De jonge prins was eerst een excentrieke bon vivant met een hang naar het schrijverschap. Tijdens een wandeling met de vorst van de dichtkunst Goethe door het Ilmpark in Weimar gaf deze hem echter de raad zich aan de verfraaiing van de natuur te wijden: ‘U schijnt er talent voor te hebben!’ Imposant is vooral het romantisch-markante handschrift van zijn schepper. ‘De hoogste graad van landschappelijke tuinkunst is slechts daar bereikt waar zij weer vrije natuur, echter in haar edelste vorm lijkt te zijn’, was zijn credo. Hij schiep slechts een handvol parken in de Engelse stijl, maar zijn late werk Branitz is een juweel en zijn debuut Muskau behoort inmiddels tot het UNESCO-werelderfgoed.

Toen de edelman tijdens een reis naar Engeland talrijke beroemde landschapstuinen bezichtigde, had hij de smaak te pakken. Hij keerde met het visioen van een eigen grandioos park terug naar het zijn woonplaats, het stadje Muskau, dat destijds bij Pruisen hoorde. In 1815 begon hij met het project, dat thans met een oppervlakte van in totaal 830 hectare het grootste landschapspark in Engelse stijl in Midden-Europa is. Tussen twee kastelen glinstert de naar Pücklers vrouw genoemde Luciesee, die evenals de Eichsee een expressieve oeverbelijning krijgt. Bij het slot worden drie verschillende bloementuinen als verlengstuk van de woonvertrekken aangelegd. De afmetingen van het gigantische werk ruïneerden Pückler financieel en in 1845 zag hij zich gedwongen het te verkopen. De romantische parkfanaat gaf zich echter niet gewonnen en begon een jaar later in het geërfde Branitz opnieuw. In tegenstelling tot het bekoorlijke landschap van Muskau was Branitz platte Brandburgse zandwoestijn. Er ontstond een 100 hectare groot totaalkunstwerk, met soortgelijke stijlmiddelen als in Muskau, doch geconcentreerder en pittoresker. Onwezenlijk doemen tussen bomen een landpiramide en midden in een vijver de ‘tumulus’ op, de waterpiramide waarin Pückler en zijn vrouw zijn begraven. Een bezienswaardigheid is ook het door de Dresdense bouwmeester Gottfried Semper veredelde witte barokkasteeltje.

toon op kaart »

Te midden van een 160 hectare groot, romantisch gelegen landschapspark met waterval en natuurgrot ligt het twee verdiepingen hoge neorenaissancekasteel Altenstein in het Thüringer Woud nabij Erfurt. Vanuit het voormalige zomerverblijf van de hertogen van Saksen-Meiningen en het bijbehorende park heb je een prachtig vergezicht tot aan de Rhön. In het nabijgelegen stuk bos werd Maarten Luther destijds op de terugreis van Worms overvallen en naar de Wartburg gebracht.
toon op kaart »

Het neogotische Slot Babelsberg in het park en de wijk met dezelfde naam van de Brandenburgse deelstaathoofdstad Potsdam werd in 1833 volgens een ontwerp van Karl Friedrich Schinkel als zomerverblijf voor de latere keizer Willem I gebouwd.Veel van de oorspronkelijke inrichting is bewaard gebleven en weerspiegelt de dominantie van de neogotische stijl. Bijzonder aantrekkelijk zijn de danszaal met sterrenhemel en het indrukwekkende uitzicht op de Tiefe See en de Jungfernsee. De in Engelse stijl aangelegde landschapstuin werd door Peter Joseph Lenné begonnen en vanaf 1843 door vorst Hermann von Pückler voltooid. In het park Babelsberg aan de oever van de Havel zijn onder meer de middeleeuwse Flatowtoren en het kleine slot geïntegreerd.
toon op kaart »