.gif)
- wetgevend: de Bondsdag en de Bondsraad
- uitvoerend: de Bondsregering en de bondskanselier
- rechtsprekend: het "Bundesverfassungsgericht" en de rechterlijke macht in het algemeen.
De Bondsdag is te vergelijken met de Nederlandse Tweede kamer. De Bondsraad is enigszins te vergelijken met de Nederlandse Eerste Kamer. Het grote verschil is dat de Bondsraad een grote stem heeft bij de totstandkoming van wetten die de deelstaten betreffen. De Bondsregering bestaat uit de bondskanselier (de voorzitter van de regering), en de bondsministers. De bondskanselier wordt door de Bondsdag benoemd op voordracht van de bondspresident; de bondsministers worden door de bondspresident benoemd op voordracht van de bondskanselier. De bondskanselier heeft een grote persoonlijke macht, want hij stippelt bijvoorbeeld de richtlijnen voor het regeringsbeleid uit, waardoor hij groot aanzien binnen het kabinet heeft. De bondspresident is het staatshoofd, maar vanwege de zeer beperkte bevoegdheden is het voornamelijk een representatieve functie. De president ondertekent nieuwe wetten, waarna ze in functie treden. Hij wordt voor vijf jaar gekozen door de bondsvergadering, een college bestaande uit de Bondsdag en een even groot aantal afgevaardigden, gekozen door de parlementen van de deelstaten. De president kan één keer herkozen worden. De functie van bondspresident is te vergelijken met die van de Nederlandse koningin. Het grote verschil is dat de Duitse president op eigen titel gevoelige thema's mag aansnijden, terwijl de Nederlandse koningin geen politieke uitspraken mag doen.
De hoogste rechtsprekende macht in Duitsland is het "Bundesverfassungsgericht" (constitutioneel gerechtshof), en samengevat kan men stellen dat het waakt over de grondwet. Het bestaat uit twee senaten van elk acht rechters die voor de helft gekozen worden door de Bondsraad en voor de andere helft door een kiescommissie van de Bondsdag. De deelstaten of Länder hebben elk hun eigen volksvertegenwoordiging, de Landtag. De Landtag kiest een minister-president, die de andere leden van de regering benoemt. In Hamburg en Bremen heeft men in plaats van de Landtag de Bürgerschaft en in plaats van de regering de Senat. De grondwet bakent de bevoegdheden van Bond en de deelstaten af. Buitenlandse zaken, nationaliteit, geldwezen, maten en gewichten, spoorwegen, luchtverkeer, octrooi- en auteursrecht zijn aan de Bond voorbehouden, en verder geldt: "Bondsrecht breekt deelstaatrecht".
Duitsland heeft een sociale markteconomie waarin de staat in grote lijnen leiding geeft, maar geen directe bemoeienis heeft met zaken als de loon- en prijsvorming. Duitsland heeft zich na de Tweede Wereldoorlog in snel tempo ontwikkeld tot een van de belangrijkste industrielanden ter wereld. Het bruto nationale product (BNP) per hoofd van de bevolking behoort met o.a. dat van de Verenigde Staten en Japan tot de hoogste ter wereld. Duitsland is na de Verenigde Staten het land dat het meeste exporteert. Bovendien nemen Duitse ondernemingen met chemische producten en investeringsgoederen (auto's en machines) een leidende marktpositie in de internationale handel in. Verder is Duitsland in trek als vestigingsplaats. Als voordelen ziet men de centrale ligging van het land in Europa, de hoge productiviteit, de goede infrastructuur, het hoge opleidingsniveau en de motivatie van werknemers.
